Een Social Enterprise heeft vertrouwen, net als Amanda Fucking Palmer

Een typische organisatie heeft veel aandacht voor controle. Of de doelstellingen wel worden gehaald, of de medewerkers wel voldoende uren werken, of er geen paperclips gebruikt worden zonder goede reden. Die drang naar controle wordt meestal in de hand gewerkt door een wens om beter te weten “wat er gebeurt” of door een gebrek aan vertrouwen in de prestaties en motivatie van de medewerkers. Want we kunnen wel afspraken maken, maar het is beter het zeker te weten.

Het netto-effect van controle is over het algemeen dat het vertrouwen inderdaad daalt. De leidinggevende grijpt naar de proxies om te meten of er wel voldoende gebeurt, de medewerker bouwt wat marges in en neemt ook maar eens een pak printerpapier mee naar huis.

Vertrouwen in plaats van controle

Het tegenovergestelde van controle zou vertrouwen kunnen zijn. Vertrouwen in elkaar om gezamenlijk de doelstellingen te behalen. Vertrouwen in de leidinggevende dat deze de kaders helder stelt en bewaakt, vertrouwen in de medewerker dat deze binnen de afgesproken tijd de resultaten weet te produceren op een manier die past bij de organisatie.

Vertrouwen is nodig om te durven vragen

Het is niet makkelijk om te vragen. Ergens om durven vragen maakt je kwetsbaar. Iemand die niet weet waarom je ergens om vraagt, kan jouw vraag al snel verkeerd beoordelen. Je collega, of je mede-verenigingslid waar je regelmatig mee van gedachten wisselt weet wél waar de vraag vandaan komt, en hoe relevant die is. Zorg er dus voor dat degene aan wie je iets wilt vragen je eerst leert kennen. Dan pas is er het vertrouwen dat je niet teveel vraagt, en is er ruimte voor de gunst dat je mag krijgen waar je om vraagt.

Amanda (Fucking) Palmer is een muzikante die dat als geen ander snapt en ten uitvoer brengt. Vragen zonder jezelf kwetsbaar te maken doe je door aan vertrouwen te bouwen.