Waarom de timing van @decorrespondent goed is

Sinds afgelopen maandagavond zit mijn timeline op Twitter vol met mensen die verklaren lid te zijn geworden van @decorrespondent. Het nieuwe online nieuws-initiatief lijkt erg succesvol met zijn crowdfunding-actie.  Maar compaan @ronaldmulder stelt vast dat De Correspondent niets nieuws biedt en vraagt zich af waarom het zo interessant is.

Waarom lijkt De Correspondent nu aan te slaan?

Ik denk om de volgende redenen:

1. Bewezen trackrecord, bestaande following, dus effectief

De betrokken schrijvers en journalisten hebben niet alleen een bewezen track record, maar zijn ook online al langer actief aanwezig. Ze hebben dus al flink wat vertrouwen weten op te bouwen bij consumenten die hun nieuws graag online tot zich nemen. En de online wereld is in dit geval de beste omgeving voor crowd-funding, omdat het nieuws rondom dergelijke initiatieven zich niet alleen snel verspreidt, maar ook terecht komt bij de mensen die eerder geneigd zullen zijn om mee te doen.

Kortom: de boodschap komt direct bij de mogelijk geïnteresseerde partij, dat is effectief.

2. We beginnen ons oncomfortabel te voelen bij gratis online diensten

“If you’re not paying for the product, you are the product being sold” is een besef dat bij steeds meer mensen doordringt. Heel fijn, dat Facebook en Google gratis zijn, maar het kost ons wel iets! Onze privacy, bijvoorbeeld. Het recente tumult onder (voornamelijk) tech-bloggers over het einde van Google Reader legt een andere kwetsbaarheid van gratis diensten bloot: ze vernielen een gezonde competitieve markt.

De belofte dat De Correspondent het zonder traditionele financiers wil doen en (dus) advertentievrij zal zijn, spreekt steeds meer aan. Dat dat voor slechts €5 per maand kan, maakt het vrijwel een no-brainer (en inderdaad: valt het straks toch tegen, dan heeft het je maar €60 gekost).

Misschien is een dienst waar je zelf rechtstreeks voor betaalt wel beter dan eentje die gefinancierd wordt door anderen.

3. We zijn toe aan iets dat ons bevrijdt van de waan van de dag

We komen om in nieuwssites, twitterende journalisten en nog meer andere mensen die van alles online gooien. Maar duiding is ver te zoeken. Wat is het verhaal? Wat is waar? Waar gaat het eigenlijk over, Thé?

De belofte dat twee handenvol mensen met reputatie en aantoonbare ervaring in schrijven en duiden ons gaan helpen het kaf van het koren te scheiden is aantrekkelijk. Want laten we wel wezen, zelfs de gevestigde dagbladen geven ons lang niet altijd meer het gevoel dat ze hoofd- en bijzaken kunnen onderscheiden:

Dus voor welk probleem is De Correspondent dan de oplossing?

De Correspondent suggereert het volgende probleem op te gaan lossen: dat de moderne, geïnteresseerde burger graag geholpen wordt bij het duiden van het nieuws, omdat hij omkomt in informatie, zelf niet (meer) in staat is om te filteren en zich daarbij ook niet geholpen voelt door de bestaande nieuwswereld.

Dat ‘duiding’ de algemene propositie is van de journalistiek verklaart wellicht de scherpe sceptische en negatieve reacties uit de hoeken van de gevestigde nieuwswereld. De Correspondent suggereert dat betalen voor journalistiek wél weer gaat werken, en dat is natuurlijk tegen het zere been van alle krantenredacties die hun advertentie-inkomsten zien opdrogen en ‘geen geld meer voor goede journalistiek krijgen’.

Dat De Correspondent daarvoor gebruik maakt van gevestigde namen, ligt voor de hand. Of de stijl van die personen je aanspreekt, of teveel lijkt op reeds bestaande uitgaves is natuurlijk niet relevant, want over smaak valt niet te twisten.